Hallo lieve bekenden en friends!
 
Hier dan eindelijk een berichtje van ons! We zijn echt overspoeld met cadeautjes, berichtjes, mailtjes etc. van de Noorse en de Nederlandse kant!
Helemaal TE GEK !!
 
Op 25 mei zijn we naar Tromsø gevlogen om een week bij de kids te zijn. Het plan was om na deze week in een hotel te gaan en de bevalling af te wachten, maar zo ver is het dus nooit gekomen De week met de kinderen was heerlijk, prachtig zomerweer en lekker veel uitjes gedaan. Twee dagen voor de bevalling nog een bergtop opgewandeld, zwaar, en misschien wel de reden dat ze wat eerder geboren is Trampolinespringen in de tuin helpt ook!!! Erg, maar waar Het was fijn de kids ook na de bevalling zo dicht in de buurt te hebben!
 
Op de 31ste zaten we 's ochtends lekker te ontbijten met de kids, die moesten naar school. Rond 8 uur aan de ontbijttafel begon het erg te rommelen in mijn buik, maar niks aan de kids laten merken. Zij vertrokken naar school en rond 9 uur zei ik tegen Inge dat hij nu echt zijn koffie moest opdrinken en de jongste naar de barnehage (kleuterschool) moest rijden!! Onderweg werd hij nog aangehouden voor een politiecontrole, typisch.. Toen hij weer thuis was gingen we maar eens de tijd opnemen. Om de 4 minuten een wee, zo rond 10 uur 's ochtends. Dit gaat snel dacht ik. Ik rende rond in het huis en ging maar eens een ziekhuistasje klaarmaken… hoezo op tijd….. Inge begon te filmen en ik kon hem wel killen Dus daar hield hij ook maar weer mee op. We belden naar het ziekenhuis en die zeiden je kan komen wanneer je wil, maar hou het zo lang mogelijk thuis vol. Nou dat werd dus niet lang, want een uur later, om 11 uur, sprongen we in de auto. Bij elke wee stopten we en wilde ik staan, dubbelgevouwen op de voorstoel.. OWH MEN.. Toen nog even door een tunnel rijden onder het fjord door…. We kwamen rond kwart over 11 in het ziekenhuis aan, daar deden ze een onderzoekje: 4 cm ontsluiting…. Ik vroeg; kan dit ook weer minder worden? Vroedvrouw: uhh NEE, het is begonnen nu!! Ik: Hmm, dus misschien 1 juni dan? Vroedvrouw: JE WORDT VANDAAG MOEDER!! Crazy
De volgende 4 uur waren onbeschrijfelijk bijzonder. Om 15:08 uur is Norah Rianne Elders Bakkeland geboren!! 4 uur nadat we in het ziekenhuis aankwamen. Het had ook absoluut niet langer hoeven duren wat mij betreft!
 
Ze is mooi……….. Moeder worden kan je niet verwoorden. Maar het heeft ook tijd nodig om elkaar te leren kennen, haar behoeftes te vertalen, haar te kunnen troosten, 's nachts steeds opstaan is vermoeiend en kraamtranen zijn er ook heus vaak. Maar vooral is het genieten, haar warme lijfje tegen je aan, elkaar aankijken, een gezin zijn met elkaar!! Inge is een superpapa, wat ik al wist, en een supersteun in alles, de bevalling en de kraamtijd nu. Het is bijzonder hem in haar te zien.
 
Norah is afgeleid van de Arabische naam Ellinor en betekent "God is mijn licht". (Hier op Spitsbergen in de duisternis een half jaar lang!!)
Rianne, ze is vernoemd naar mijn moeder Rianne. Beide namen vinden Inge en ik erg mooi en we waren het ook helemaal eens erover.
 
Geboren 31 mei 2010, 47 cm, 2978 gram, UNN Tromsø.
 
We hebben nog wel wat beleefd, na 3 dagen kwamen we op de intensive care terecht omdat Norah heel veel over gaf, het spoot er letterlijk uit. Het was moeilijk haar aan de borst te krijgen en ze was meer dan 300 gram afgevallen. Ze hebben daar allerlei testen gedaan en haar geobserveerd. De volgende dag ging het beter, begon ze weer aan te komen en ging het borstvoeden beter. Het was een erg vervelende nacht en dag, de onzekerheid en allelei ziektebeelden die je te horen krijgt, wat ze gelukkig dus niet had. Maar je staat er hulpeloos bij en de andere pasgeboren baby's daar zijn veelal heel ziek en zwak. Je wordt even meegenomen in een film en gelukkig konden we die film weer uitdoen, maar wat een tranen en je loopt daar als een zombie door de gangen je baby te zoeken. De eerste tijd ben je echt helemaal op jezelf en haar gericht en dat is goed en fijn. Ik begreep niet dat mensen een krant lazen de eerste dagen. Gebeuren er dan nog andere dingen in de wereld???
 
Nu zijn we weer in Longyearbyen! Alweer een dikke week ook. Norah had veel bekijks op weg naar huis in het vliegtuig. 1 week oud, zo klein en mooi!! Het is fijn om thuis te zijn! Bekenden om ons heen en het kleine dorpje, alles in de buurt. We slapen en voeden en soms hebben we zelfs tijd om de was te doen of stof te zuigen of naar de wc te gaan…… Elke dag gaan we effe naar buiten, naar Fruene of de winkel. Ik ben trots als ik met haar rondrijd met de kinderwagen en trots op dat het zo goed en snel gegaan is in Tromsø. Volgende week vrijdag vliegen we weer naar Tromsø en rijden we met de auto naar Bodø en Jektvik (12 uur rijden), vakantie!! Daar woont Inge's moeder en daar komen ook mijn ouders en Marc op bezoek in juli. We kijken er naar uit om zomerse warmte op onze huid te voelen! Inge is nu nog een week in Svea en komt op maandagavond weer thuis.

Na een lange web-log pauze heb ik besloten weer actief te worden met bloggen! Dit omdat er wat leuke veranderingen te melden zijn en ik het leuk vind jullie op de hoogte te houden van het wel en wee hier. Het is alweer een dik halfjaar geleden dat ik wat gekrabbeld heb..

Het eerste grote nieuwtje, als dat mensen al ontgaan is, is dat Inge en ik over 3 maandjes papa en mama worden van een meisje (nu druk met gymoefeningen in mijn buik) We zijn nu 27 weken zwanger en 9 juni is de uitgerekende datum! We zijn er heel heel blij mee en kijken vol verwachting uit naar de komende zomer!! Ze is meer dan welkom en het is superleuk nu al contact met haar te maken ook al woont ze nog in mijn buik Ik werk nu 80% en ben dus 20% ziekgemeld en voel me op de vermoeidheid na goed. Op beide echo-controles, in Noorwegen en Nederland, waren ze er wel zo goed als zeker van dat het een meid is. We hebben dus al wat roze spul ingeslagen en gekregen, maar ook genoeg uni-sex spul, voor het geval dat.. Top was dat mijn ouders meekonden naar de pretecho in Nederland, zodat ze ook wat van de zwangerschap meemaken ookal wonen we zover weg. Wat zal ons leven veranderen de komende tijd, zo gaaf!

Tsja, het is lastig om een update te geven van de hele afgelopen periode na de laatste update hier! Inge en ik zijn toerist geweest in Nederland en op Curacao & Aruba. We hebben een super donkere tijd gehad hier in Longyearbyen. Ik werk nog steeds in de lunchroom en blijf dat hopelijk doen totdat ik met zwangerschapsverlof ga, wat hier 1 jaar lang is. Daarna wil ik op den duur wel weer wat anders gaan doen, maar dat zien we dan wel weer. Nu is de zon weer terug in Longyearbyen en hebben we alweer de bergen op gescootert, hoewel ik het nu rustiger aandoe en het geen superlange trips meer zijn. Toch is het heerlijk om de kou weer in te gaan en ik geniet van de natuur! Deze week is het ‘solfestuka’ ofwel zonfeestweek om te vieren dat de zon weer terug is na maanden met duisternis en gaan de mensen hier los met concerten en andere activiteiten. Voor mij geen nachtelijke party’s meer en daar ben ik alleen maar blij om.

Marc woont nu in Berlijn waar hij een DTS doet voor Jeugd met een opdracht! Op zijn website www.marcelders.tk lees je meer.

Tot snel Klem!

Alweer augustus, dus tijd voor een kleine krabbel hier op de site. In juli 2 keer naar het vaste land gevlogen en in noord Noorwegen en noord Zweden op vakantie geweest. Heb het super gehad en wat een prachtige natuur. Heel wat landingen gemaakt o.a. op de Lofoten, wat een prachtige omgeving daar. Op zulke momenten lokt het vaste land, ohw echt wel… De warmte was goed. Het vaste land van Noorwegen is zo divers, zo kleurrijk en schoon. Toen ik terugvloog naar Spitsbergen en daar aankwam in kou, regen en mist vroeg ik me af wat ik hier nou zo leuk vond.. Maar eenmaal weer aan de gang hier is het de juiste plek, nu in elk geval, en het is lekker om weer in het ritme van het werken te zijn nu. Jeg tar det som det kommer; Ik neem het zoals het komt. En zie wel waar ik wanneer zin in heb.

Een rustig zomerseizoen in verhouding met vorig jaar hier, minder vliegverkeer, maar meer boottoeristen en dat zorgt voor gezellige, drukke dagen in het café. Vandaag een boot met bijna vierduizend mensen aanboord, echt een invasie in het dorp. Vreemde Nederlandse toeristen met de raarste vragen en opmerkingen als; ‘Wat spreek jij goed Nederlands ookal zie je er niet Nederlands uit.’ (EN BEDANKT!!:)) Of; ‘Zijn die hopen hier rond het dorp afvalhopen?’ (Nee dat zijn bergen, varierend van 500 tot 1000 meter hoog die in de zomer een bruine kleur hebben…..) En dan nog 20 van zulke voorbeelden waardoor mijn dagen gevuld zijn met humor en vermaak. Nu is de rust weer even teruggekeerd en maken we ons op voor het volgende bootbezoek. Ik kijk uit naar het einde van de zomer wanneer alle vaste bewoners weer terugkomen en we ons gaan opmaken voor de duisternis en kou wat toch eigenlijk zoveel sfeervoller is. Gek klinkt dat eigenlijk. Gewoon weer rust en ruimte en er weer op uit kunnen scooteren.

Jammergenoeg zijn er weer veel leuke mensen voorgoed vertrokken. Lui waar ik erg close contact mee had en een paar collega’s. Zo gaat dat hier. De zomer loopt op zijn eind en velen zijn hier ofwel voor een zomer of maar één jaar en gaan er dan weer vandoor naar een volgend stationnetje in hun leven. Svalbard is wat dat betreft voor niemand een eindbestemming, maar vaker een tussenstop. Jonge ambitieuse mensen die weer wat nieuws gaan doen. Jammer voor mij, maar je raakt daar min of meer ook wel gewend aan. Wat een hoop contacten zo verspreid over de wereld die dan samenkomen op Spitsbergen en vervolgens weer hun eigen weg gaan. Heeft ook iets moois.

Ik ga een ommetje lopen en even bij de kroeg naarbinnen. Tot zover deze avondupdate vanuit een nog altijd licht Longyearbyen, want nee, de zomer is nog niet helemaal voorbij, de zon gaat nog steeds niet onder..

Liefs, Jedidja

Mijn collega zei gisteren; Omdat jij zoveel warmte aan anderen geeft, wordt je zelf gezegend op Svalbard.

Wat heb ik een heerlijke tijd gehad, de afgelopen maand. Het leven is gevarieerd, soms een net een soap (jaja, goede tijden slechte tijden) maar wat gebeuren er toch veel mooie dingen! Foto’s zeggen meer dan duizend woorden (ofzoiets) dus ik zal niet teveel schrijven dit keer.

Met het vliegtuig naar een mijnstadje, daar in de helikopter en zelf sturen!!! Prachtige boottocht in Longyearbyen, Skansebukta. En ik ren de bergen weer op in het zomerse weer. We zijn gezegend met de warmte van de zon.

Maandag ga ik 4 dagen naar het vaste land. Ik ben gelukkig.

Het is zomer in Longyearbyen!! Dat wil zeggen; het kwik komt (soms) boven nul en de sneeuw is aan het smelten. Er stroomt weer water in de rivier en het ijs op het fjord trekt zich terug in het dal. De ganzen zijn terug, in grote getalen, allemaal in paren die hier deze zomer de liefde aan elkaar gaan verklaren. De bergen zijn bijna meer bruin dan wit en dat betekent dat het bergwandelseizoen er weer aan zit te komen. Op naar alle toppen!

Met mij gaat het goed! In mei ben ik een paar dagen in Oslo geweest en dat was heerlijk. Zon, warmte en gezelligheid met veel bekenden. Bloemen, planten en bomen; alles was in bloei en ik liep helemaal stoned door de straten door de heerlijke geuren die mijn neus naar binnen kwamen. Apart om weer groen te ruiken en te zien. Lekker gewinkeld (na een half jaar!), weer kort haar sinds een lange tijd en een mooie tatoeage met betekenis gekregen. Dit voor de 3 belangrijkste personen in mijn leven. Hoewel ik ver van Nederland af ben zijn zij op die manier altijd dichtbij. En dat een mensenleven lang. Waar ik ook wonen zal.

Svalbard is nog altijd heerlijk. De frisse lucht doet goed. Hier wat foto’s van een boottrip van afgelopen weekend. Ik wens iedereen een zweterige, klamme, warme zomer in het zuiden  Liefs!

Hei folk i Nederland

Contact onderhouden is niet altijd even makkelijk. Met een kapotte pc en telefoon is dat misschien nog weer lastiger ook. Hoe dan ook geen excuus om hier geisoleerd op mijn eiland te willen zitten, zoals dat de laatste tijd wel is geweest. Ik werd even goed verrast door mijn aanhangers in Nederland rond mijn verjaardag!!! Echt supertof, bedankt voor de pakketjes en kaartjes (en misschien de berichten waarvan ik de helft waarschijnlijk niet heb meegekregen). Het is bijzonder tof om naar de postbus te lopen en terug te komen met chocola, leesvoer, ondergoed, haarspulletjes, leesvoer etc.

THANKS!!! BEDANKT!!! TAKK!!! Het kleurt de dagen

Ik stel het op prijs dat zelfs na nu bijna 3 jaar afwezigheid uit het kikkerland mensen zo sympathiek zijn!! Nogmaals bedankt. Ik vind het zoals wel eens eerder gezegd soms lastig het gevoel te hebben op 3 plaatsen te leven; hier thuis in Longyearbyen, de mensen in Oslo/Telemark en de mensen en familie in Nederland. Omdat het leven hier in Longyearbyen en op Svalbard zo bruisend is vult dat vaak de dagen totaal. Vooral nu in het scooterseizoen ben ik er veel op uit geweest. Papa is op bezoek geweest begin april en we hebben toffe trips gemaakt. Het was heel gaaf om hem hier alles te laten zien, ook raar, maar super! We hebben veel gescootert, naar Noorderlicht de boot in het ijs waar we ook overnacht hebben was wel de tofste trip met prachtig zonnig weer, goed eten en leuk gezelschap.

Verder nog wat huttentrips gemaakt de laatste weekenden en uiteraard weer teveel gefeest. Op het werk gaat het goed, wel wat vrij gehad om er opuit te trekken. Ik krijg wat meer verantwoordelijkheid (en geld) in de zomer dus dat is tof! Vandaag heb ik een ticket geboekt naar Oslo waar ik op 20 mei voor 5 dagen heenga. Niet van het eiland geweest sinds december dus dat is wel even lekker om weg van de winter en sneeuw te komen en bloemen en lente mee te maken en daar mensen te ontmoeten.

Hier nog wat kiekjes van de afgelopen maand. Er gaan veel dagen voorbij waarop ik voel dat ik op vakantie ben. Like it! Foto’s met gekleurde kleren was jaren ’80 party

Daar ben ik weer. Het is april. Alweer april. Altijd als ik een stukje op mijn website schrijf, schrijf ik over de tijd die vliegt. April 2009. Jeeeee, voor we het weten is het voorbij. Dat werd hier in Longyearbyen weer goed duidelijk toen we twee weken geleden een mede-eilandbewoner verloren die met zijn scooter door een lawine werd getroffen. Ik kon het vanuit mijn woonkamerraam aanschouwen aan de overkant van het fjord op de berg nadat ik net zelf veilig terug was gekomen van een scootertrip. Tragisch.

Maar de tijd vliegt ook op een mooie manier. Het licht is terug. Zo opeens op de zondag in de ‘zonneweek’ liep ik de deur van mijn werk uit en daar was ze. De zon, recht in mijn gezicht. Warm als vanouds, fel als vanouds, terug op dit prachtige eiland. Ik was verrast, genoot en stond stil bij het faktum dat de zon altijd terug komt, nu na zoveel maanden wachten is ze terug. Als een belofte die ingewilligd wordt. Iets onontkoombaars op dit donker/licht eiland. Vanaf 19 april cirkelt ze weer 24 uur per dag om ons heen.

De afgelopen tijd heb ik prachtige scootertrips gemaakt in dit niemandsland. O.a. op een dag heen en weer geweest naar de oostkust van Spitsbergen, 200 km crossen op de scooter, echt heftig. Een ijsbeermama met twee jongen gezien, bergen, poedersneeuw, ijs en gletsjers. Het is een voorrecht hier te zijn, echt waar. Verder nog mijn verjaardag gevierd met 50 mensen in huis, supertof!!

Uiteraard is er ook het dagelijks leven in de stad met ook heus wel de beslommeringen. Zoeken naar balans zoals overal op deze wereld moet je ook hier. Controle over jezelf in je werk en sociale leven. De afgelopen 10 maanden op Svalbard zijn turbulent geweest en zijn dat nog. Met veel feest en drukte maar met soms ook best verdrietige momenten. Hoe dan ook zit ik hier goed en voel me thuis. Nederland trekt steeds minder.

Volgende week is papa hier. Dan ga ik me nog weer meer beseffen dat deze plek speciaal is. Ik heb dan 5 dagen vrij waarop we kunnen doen wat we willen en met goed weer gaan we er dan vast en zeker opuit. Ik kijk er naar uit om hem Longyearbyen te laten zien.

Ooooh, wat is het licht nu overdag! De wereld wordt wakker na een lange poolnacht-winterslaap. Ik heb het licht niet gemist, maar wat is het fijn dat het licht aan het worden is! Rode strepen van de zon zien we nu boven de bergen op het midden van dag. Ik krijg dan zin om de berg op te rennen, hoewel dat nog te vroeg is. Gisteren ben ik de gletsjer opgereden, in de hoop de zon te kunnen zien, ookal wist ik dat dat nog niet kon, maar het leverde wel prachtige plaatjes op. Zie onder.

8 maart schijnt de zon hier op de oude ziekenhuistrap. Dat ziekenhuis is al verdwenen, maar de trap staat er nog steeds omdat dit de eerste plaats in het dorp is waar de zon haar licht op zal laten vallen. Wat zal het apart zijn de warmte weer in het gezicht te kunnen voelen. Ik kijk er naar uit om weer lekker erop uit te gaan, het dorp uit, de bergen op. De temperaturen zijn daar ook lekker voor nu, de afgelopen week wat warmer, steeds zo rond de -10. Lovely. Dat na een week met -35 en een gevoelstemperatuur van -52 graden!! Dat was echt ziekelijk koud, ik dacht dat ik zou doodvriezen op weg naar mijn werk, je valt dan dus echt letterlijk bijna van je stokje. Nog een toffe scootertocht gemaakt en overnacht in een hut, prachtig mooi.

Verder weinig nieuw nieuws Vandaag valentijnsdag, helaas is mijn knappe valentijn de hele dag en nacht aan het werk. Ik ben thuis, mijn maag is eigenlijk al een week een drama, de griep heerst ook hier. Positief is dat ik er niet meer van kan roken.

Toedels voor nu, tot snel, Jedi

Hoi!

Even een berichtje van mij op een moment dat ik inspiratie heb om te schrijven nadat ik de verandadeur even opendeed, de sneeuw aan kant schoof en de sterren en bergen bekeek. Wat is het hier mooi in het donker!! Vandaag zo rond het middaguur zag ik een beetje donkerdonkerblauwe lucht in het zuiden boven de bergen en dat betekent,,, de zon komt terug. Hoewel dit een mooie gedachte is vind ik het ook zo wel prima. Duisternis geeft rust. Hoe raar dat ook klinkt. Over een maand hebben weer een klein beetje daglicht terug, maar dat betekent tegerlijkertijd ook dat de toeristen hun weg weer naar Svalbard zullen vinden. Dat heeft voor- en nadelen. Want wat geniet ik van de rust en de vaste bewoners. Gewoon wij de vaste bewoners alleen hier op dit eiland op de top van de aardbol. Dat er vliegtuigen niet kunnen landen hier vanwege de wind en de -36 graden vinden wij helemaal niet erg. Gewoon deze kleine samenleving die ongecompliceerd maar toch bruisend is.

Hier gaat het goed! De maan verlicht mijn pad ‘s ochtends naar het werk. En weer terug ‘s middags. Met de muziek van Marco Borsato (Doe wat je altijd deed) in mijn hoofd. I am thankfull. Jeg er takknemlig. Ik ben dankbaar. Van tante Janny kreeg ik een mooi lang gedicht wat het prachtig verwoord, dit is een klein stukje:

*Ik ben hier dichter bij mijn doel, als ik de poolwind om mij voel. Als poollicht mij optilt en omhult, tot in mijn diepste wezen vervult.

Als schoonheid rondom me ademloos maakt. Ik in verwondering en verrukking geraak.*

Wat vliegt de tijd, wat vliegt de tijd. De tijd gaat elke dag sneller en vooral hier, ik weet niet waarom. Het leven verveeld niet, de bergen, sterren, maan, sneeuw, kou en ijs vervelen nooit. En nu, op 19 januari woon ik 2,5 jaar in Noorwegen. Ja, de tijd vliegt. Waar ben ik over 2,5 jaar? Waar zijn jullie over 2,5 jaar?

Dezer dagen is het veel werken, waar ik erg van geniet en verder erg veel feesten en sociaal doen. Jago en ik zijn verhuist naar een leuk huisje met 2 verdiepingen, Noorse berghut idee met een grote veranda met uitzicht op Hjörtfjellet (berg) en het water ‘Adventfjorden’ ofwel eindeloos uitzicht over de Arctic Ocean. Wat wil je nog meer? Tsja, niks eigenlijk. Ik ben tevreden

Jedidja